ANTARTIKA - Glasier paling luas di dunia dilaporkan mengalami pencairan lebih agresif berbanding unjuran sebelum ini, sekali gus meningkatkan kebimbangan terhadap kenaikan paras laut global.
Menurut kajian terbaharu sekumpulan ahli glasiologi, sumbangan pencairan glasier tersebut terhadap kenaikan paras laut global berpotensi menjadi dua kali ganda berbanding anggaran terdahulu.
Glasier Thwaites di Antartika Barat, yang digelar sebagai 'Glasier Kiamat' (Doomsday Glacier) kerana bencana besar yang boleh berlaku sekiranya ia runtuh, menjadi antara faktor yang sukar diramal dalam unjuran kenaikan paras laut global.
Menurut CNN, glasier yang mempunyai keluasan hampir menyamai negeri Florida, Amerika Syarikat itu terletak di salah satu kawasan paling sukar diakses di Bumi.
Ia telah mengalami penyusutan selama beberapa dekad, manakala pencairan aisnya kini menyumbang kira-kira empat peratus kepada kenaikan paras laut global.
Bagaimanapun, proses yang menyebabkan penyusutan glasier tersebut amat kompleks, sekali gus menyukarkan saintis meramalkan perkembangannya pada masa hadapan dengan tepat.
Keruntuhan Glasier Thwaites boleh meningkatkan paras laut
Usaha memahami proses pencairan Glasier Thwaites amat penting kerana glasier itu mengandungi jumlah ais yang mencukupi untuk meningkatkan paras laut global lebih daripada dua kaki (61 sentimeter) sekiranya ia runtuh sepenuhnya.
Selain itu, Thwaites turut bertindak sebagai penghalang yang menahan sebahagian lembaran ais Antartika Barat yang jauh lebih besar daripada mengalir ke lautan.
Oleh itu, keruntuhannya berpotensi mencetuskan ketidakstabilan ais yang lebih meluas, sekali gus menyumbang kepada kenaikan paras laut sekitar 10 kaki (3.05 meter) dalam jangka panjang.
Keadaan itu boleh mengancam komuniti yang tinggal di kawasan pesisir pantai, termasuk bandar seperti Miami di Amerika Syarikat dan Manila di Filipina.
Model baharu dedah proses pencairan di bawah glasier
Ahli glasiologi dari University of California, Irvine dan Makmal Pendorongan Jet NASA telah membangunkan model lembaran ais baharu yang dikatakan mampu menggambarkan dengan lebih tepat keadaan di bawah glasier berkenaan.
Penyusutan Glasier Thwaites didorong oleh proses yang berlaku di kawasan grounding line, iaitu sempadan antara bahagian glasier yang masih bertumpu pada dasar laut dengan bahagian ais yang mula terapung di lautan sebagai pelantar ais.
Namun, model lembaran ais konvensional lazimnya menganggap garisan pembumian itu sebagai sempadan yang tetap dan kebanyakannya stabil.
“Kami mula menyedari bahawa terdapat susunan yang berbeza di bawah glasier utama Bumi yang berakhir di lautan,” kata penulis utama kajian, Mattia Poinelli.
Poinelli merupakan seorang saintis projek di UCLA yang sebelum ini bertugas sebagai penyelidik sains sistem Bumi di University of California, Irvine ketika kajian berkenaan dijalankan.
Zon pembumian mempercepatkan pencairan ais
Data satelit menunjukkan bahawa garisan pembumian sebenarnya merupakan satu kawasan yang dikenali sebagai zon pembumian (grounding zone), yang boleh menjangkau beberapa batu.
Di kawasan tersebut, air laut mengalir masuk dan keluar secara berterusan mengikut pergerakan pasang surut, menyebabkan lapisan ais yang tebal terangkat dan turun.
Proses yang dikenali sebagai pengepaman pasang surut (tidal pumping) itu membolehkan air laut yang agak panas menembusi jauh ke bawah lembaran ais, sekali gus mempercepatkan pencairan, jelas Poinelli.
Selepas mengambil kira kewujudan zon pembumian dalam model mereka, para saintis mendapati Glasier Thwaites berpotensi menyumbang kepada kenaikan paras laut sehingga 1.2 inci (3.05 sentimeter) menjelang 2100.
Jumlah itu adalah dua kali ganda daripada anggaran terdahulu, walaupun tanpa pemanasan global tambahan.
Dapatan kajian tersebut diterbitkan pada Isnin dalam jurnal Nature Communications.
